https://www.khabarmanch.com/anil-ghimire-story/
सायद म पाँच कक्षामा पढ्थेँ हुला । जुरुक्क उठ्यो अनि अँगेनको छेउमा गएर टुसुक्क बस्यो ।कुडेमा दुध तातीरहेको हुन्थ्यो । यहिनै दैनिकी थियो मेरो ।
बा नविलको खवटा लाइ दुइ तिरबाट प्वाल बनाएर बाँसको सिन्का को डन्डी घुसारेर बनाएको डाडुले उम्लदै गरेको दुध उगाउदै माथी पुर्याएर ध्वार्र ध्वार्र पार्दे चलाउनु हुन्थ्यो । मेरो सधैको खुराक त्यहि कुँडेको पिँधमा थियो । जब सम्म दुध सेलाउदैनथ्यो र ठेकीमा हालिदैन थ्यो तब सम्म कुडे कोर्न नमिल्ने । जब कुडे खाली हुन्थ्यो तब म खिइएर डन्ठीमात्र बाकी रहेको पुरानो फलामको पुन्यू लिएर कोर्न थाल्थे । हातमा त कालो मोसो लाग्थ्यो लाग्थ्यो थुचुक्क बसेर आफु जत्रै कुँडे कोर्दा सबै जिउ नै कालो हुन्थ्यो ।
नित्य कर्म सके पछि स्कुल जाने बेला पनि भै हाल्थ्यो अनि फेरी नियमित खुराक बासि भातमा दुध हालेर फत्काएको नक्कली खिर । खाएर निस्कन मलाइ जहिल्यै हतार हुन्थ्यो ।
नयाँ माने कापी बाहिर इगलको ठुलो चित्र भएका मेरो थैलीजस्तो मुख भएको झोला भित्र थिए । झोला लाइ पछाडी भिरेर फुत्त घरबाट निस्किएर पर्तिर सल्लाको बनको बाटो सल्लीपिरमा चिप्लदै माथि स्कुल जाने दैनिकी थियो । सल्लेरी बनमा रातो माटो पानी परे पछि सुलुत्तै चिप्लने । अलि माथि डाँडामा मेरो स्कुल । डाँडामा भएको ले नै होला नाम नै डाँडाको स्कुल भन्ने गर्थे । एउटा डाँडामा टुक्रुक्क बसेको जम्मा ६ कोठाको रुपरंग उडेर गएको नाम मात्र बाकी रहेको संरचना कुनै पनि बेला हुरी को चपेटामा पर्न सक्थ्यो । हावा ले छाना नउडाओस् भनेर भर्याङ छेउमा बाहिर निस्कििएको मुल निदालमा डोरी ले बाधेर माथि छानामा कसिएको ।
हेड सर सबै बिधार्थीको नजरमा डाकु भन्दा कम थिएनन् ,सारै कडा । होचा कदका अलि नाके नाके बोल्ने उ जमानामा मेट्रीक पास । जति नै कडा भए पनि हामि तिन लाइ छल्न अनि अनेक फटाइ गर्न अगाडी हुन्थ्यौं ।
पाँचौ कक्षा भुइ तला को सबै भन्दा पल्लो कोठामा थियो त्यसको ठिक माथी स्टाफ कोठा । स्टाफ कोठाको तलामा माटो ले नछापेर काठ ले छापीएको थियो । माथी सर हरु हिड्दा फलेक का चेपबाट धुलो खसेर हाम्रो कपाल खैरै हुन्थ्यो ।
हामी पनि के कम र बदला लिइ हाल्थ्यौं । हातमा बाँसको सानो तिखो सिन्का लियो बेन्च माथि चढ्यो अनि जब सरका खुट्टा फलेक का चेपमा पर्थे तबत ल बाट जोडले घोच्थ्यौं । माथि बाट सरको डर लाग्दो आबाज आउथ्यो...... पख तिमि हरु लाइ । जब सर तल आएर रिसाएर सोध्नु हुन्थ्यो तव हामी सबै चुपचाप किताब हेरेर बस्थ्यौ । सबै एक मत हुन्थ्यौ । अनि सर हार मानेर जानु हुन्थ्यो ।
एक दिन यहि नियमितता दोहोरीएको थियो तर शिकार गलत परेछ । हेडसरको खुट्टामा पो सुइरो घोचिएछ । नाके नाके स्वर यस्तो भयानक भयो कि हामि सबैको सातोपुत्लो नै उड्यो । तर सजाँय चाहि सबैले पायौ हप्तामा एक पटक कोठा लिप्नु पर्ने । केटाको काम गोबर र माटो खोजेर ल्याउने अनि पानि ल्याउने केटीको काम लिप्ने ।
दिन हरु यसरी नै बित्दै थिए .....
..........................................................
एक दिन बेलुका भात खाने बेला भएको थियो, साझ झपक्क परी सकेको थियो,म थालमा भात मुछेर ठिक्क पहिलो गाँस हाल्न मात्र के खोज्दै थिए एकाएक बा मूल ढोका बाट छिर्नु भयो र मलाइ भन्नु भयो, जा त तेरो हिजो किनेको माने कपी लिएर आइज । के के लेखिछस् हेरौ ।
लौ,मेरो गोप्य कुरा बा लाइ यति चाँढै कसरी थाहा भयो ।
कि नयाँ कपी मा छोरा ले कस्तो लेखेछ भनेर साँच्ची नै जाँच्न खोज्नु भको हो ।
मलाइ दुबिधा भयो ।
कि त्यो साले योगिन्द्रे ले सबै कुरा बा सँग ओकली सक्यो । मलाइ अझ तनाब भयो ।
हैन हैन तेसले त्यसो गर्न सक्दैन ,यदि बा लाइ सबै कुरा थाहा रैछ भनेत मेरो खैरो छैन ।
अचानक मेरो ढाड ले मलाइ सतर्क गराउन थाल्यो भग्छस् भने भाग हैन भने यो पटक म तेरो साथ दिन सक्दिन । गल्ती गर्ने तँ चोट पाउने म ।
फेरी बा को आदेश आयो । खै त गएको छिटो लिएर आइज । यस पटक बाको आबज अलिकता ठुलो थियो ।
अब चाही मलाइ थाहा भै सक्यो कि बा लाइ सबै कुरा थाहा भै सकेछ ।
पख न साले योगिन्द्रे तँलाइ भोलि भेटौ मात्र न ।
तर यहा त अहिलेको नै समस्या कसरी टार्नु नै मेरो लागी त चुनौती थियो ।
म जुरुक्क उठेर बाहिर भर्याङ तिर लागे ।
..............................................
कहा जाला र भरे भात खान त आउला नी रु
आज चाँही यस गिठ्ठा लाइ भकुन्डो जस्तै लात्ती नहानी त कहाँ छोडौला र ।
तल आँगन बाट आएको बा को डरलाग्दो आवाज मेरा कानमा मधुरो सुनिदै थिए र म कोदोको भकारी भित्र झन्डै झन्डै नाक सम्म डुबेर मनमनै बा को रौद्र स्वरुप कल्पना गर्दै थिएँ । नाकमा कोदो को तिखो गन्ध ले आक्रमण त गर्दै नै थियो । अझ भकारी माथी गुन्द्री नभएको भए त बा को आबज ले नै मेरो सुरुवाल भिजाइ सक्ने थियो होला ।
बल गरेर स्वास लिदै गर्दा हजुरआमा को आबाज मधुरो सुन्दै थिए ,
छोड्दे अब,केटाकेटी नै छ । अब देखि तेस्तो गर्देन ।
बा झन उग्र हुदै थिए,
भुत्रो को केटाकेटी हुन्छ । पाँच कक्षामा पढ्ने को बुद्दि यस्तै हुन्छ ।
कहाँ जाला र आज चाँहि यस जा.....लाइ भेटौ मात्र न मैले जान्या छु । जति माया गरे नि नहुने ।
लौ अब त म ग ...बाट ज...मा पुगी सकेको रहेछु । सकिएछन् आज देखि मेरा दिन । म डरले लुगलुग काम्न थाले।
............................
माने कपी लिन भर्याङ्ग चड्दा खेरी मेरो दिमाग ले काम गर्न छोडि सकेको थियो । जब मैले मेरो किताबको झोला देखे तव मेरो दिमागमा एउटा आइडिया आयो ।
भाग केटा मौका पाएको छस् । भाग्न त भाग्ने तर कहाँ । यसो बाहिर हेरेँ पुरै अँध्यारो हुन थालेको छ । आफु लाइ साँझ पर्ने बित्तिकै बाहिर निस्कन भने पछि डरले काम पुग्ने ।
अब घर भित्रै सुरक्षित स्थानको खोजि गर्नुको बिकल्प रहेन । कहा लुक्ने । खाट मुनी लुकौ पक्डिजाने । कतै कुनाकुनी पनि देखिन । यसो पर्तिर धानको ढिकुटी थियो तर आफु लाइ धानको खिया ले जिउ चिलाएर एलर्जि नै हुने ।
एउटा बिकल्प बाँकि नै थियो माथिल्लो तलामा जाने । माथिल्लो तलामा एउटा ठिक्कको भकारमिा कोदो राखिएको थियो र माथि बाट एउटा गुन्द्री ले ढाकिएको ।
र म त्यही ढिकुटी भित्र बाट तलका संबाद मधुरो सुन्दै थिएँ ।
दुइ ओटै हात भकारीको कोदो भित्र थिए , नाक भन्दा माथीको भाग मात्र बाहिर । मुस्किल ले सास फेरीरहेको थिए । ठुलो सास फेरो भने खोजि गर्ने क्रममा म पकडिने डर ले अलिकति अलिकति गरेर मात्र ज्यान जोगाइ रहेको थिए ।
.....................................
बित्थामा मैले ति नयाँ दुइ ओटा माने कपी बिस्कुट सँग साटेर खाएछु । मागेको भए त बा ले किनिदिनु हुन्थ्यो नि । आखिर मेरा बा पनि त त्यहि स्कुलकै शिक्षक नै त हुनुहुन्थ्यो ।
अलिकती पर्तीर रहेको कोइरालाको पसलमा अनेक थरीका चकलेट बिस्कुट थिए । मलाइ एक बजेको छुट्टीमा बा ले एउटा कागजको चिर्कटोमा लेखेर स िह गरेर दिनु हुन्थ्यो अनि म त्यही चिर्कटो रुपी पैसा बोकेर जान्थे र ति साहुनी लाइ दिन्थे । उनी पनि यसो पढे जसो गरेर मलाइ कहिले बिस्कुट त कहिले अरु नै के के दिन्थीन् ।
शिक्षक हरुको चौमासीक रुपमा मात्र तलब आउने हुनाले त्यहा बा ले बाँकी कारोबारको लागी खाता खोल्नु भएको रहेछ र पछि तलब आए पछि तिर्ने गर्नु हुदो रहेछ ।
मेरो पछाडी दुइ चार जना साथी हरु हुन्थे तिनिहरु सँग पैसा हुँदैनथ्यो र केहि किनेर खाँदैनथे । तर पनि एक पटक चाहाी त्यो दोकानमा पुगेकै हुन्थे । कतै कोही आइ पुगी हाल्छ कि र केही किनी दिइ पो हाल्छकी भनेर । म सँग गएका साथी हरु कहिले एक पाप्रो बिस्कुट भेटी हाल्थे त कहिले हेरेको हेरै हुन्थे । त्यो सबै मेरो मुडमा नै भर पर्ने थियो । यदि बिस्कुट भेटेनन् भने मलाइ कर्के आँखा लगाएर पर माजनका बारीमा मेल चोर्न जान्थे ।अनि टर्रो मेल टोक्दै मुख बिगारेर मेरो छेउमा आएर मलाइ स्याँइ लाउथे । कति चाँही मेरो सिको गर्दे कतै फालिएको कागजको टुक्रा लिएर साहुनीका अगाडी पुग्थे तर बिस्कुटको साटो साहुनीको थप्पड खान्थे र हिस्स पर्दे फर्कन्थे ।
मेरो चिर्कटो मा बा ले खै के लेख्नु हुन्थ्यो मैले कहिल्यै हेरीन , मलाइ दिने बित्तिकै म बत्तासिदै सिधै पसलमा पुग्थे,तर सधै एउटै खाले बिस्कुट दिन्थीन् ति साहुनी ले । एक दिन मैले अर्के बिस्कुट मागे तर उनले यहिनै लेखेको छ यसमा त त्यो त दिन मिल्दैन यदि त्यो चाहिन्छ भने अर्के चिर्कटो लेखेर ल्याउनु ।
तर मलाइ त्यो बिस्कुट यति धेरै खान मन थियो कि मलाइ नभइ भएन । बा सँग गएर अर्को चिर्कटो लेखाएर आउने पनि आँट आएन ।
म दिमाग लगाउन थाले । ति साहुनीको छोरा पनि मेरै कक्षामा पढ्थ्यो । उसको नाम योगिन्द्र थियो । उ आमाका आँखा छलेर पसलका सामान लिन अक्सर सफल नै हुन्थ्यो । म पसलबाट वायु बेगमा पर स्कुलको ग्राउन्डमा पुगे त्यहा उ पाँचढुङ्गे खेल्दै थियो ।
मैले उसलाइ बोलाएर मलाइ त्यो नयाँ आएको बिस्कुट खान मन लागेको बारेमा कुरा गरेँ । उसले मलाइ हेर्दै भन्यो त्यो त महाँगो छ नी अनि कहा आमा ले तँलाइ दिन्छिन् त ।
मैले जिद्दी गरे । बरु तँलाइ के चाहिन्छ भन् म त्यहि दिन तयार छु ।
उसले मौका पाएछ क्यार । प्वाक्क भनि हाल्यो
मलाइ तेरो नया चिलको चित्र भएको माने कपी दे नत ।
अगी कक्षामा मेरो कपी लाइ ओल्टाइ पल्टाइ हेर्दे त थियो । उसलाइ खुब मन परेछ क्यार ।
म अकमक्क परेँ ।
कसो गरौ, त्यो बिस्कुट नखाइ त भएकै छैन । मेरो जिब्रो बाट पानी नै निस्की सक्यो ।
मैले आँट गरेर सम्झौता गर्ने बिचार गरेँ ।
कपी को कुरा जसो तसो मिलाउला ।
खोजि भयो भने के के बाहाना बनाएर टारौला ।
यति भनेर हामी दूइ बिच गोप्य सम्झौता भयो । तर त्यो माने कपी योगिन्द्रे ले स्कुल लिएर आउन नपाउने ।
घरमा नै राखेर नोट बनाउने ।
....अचानक मेरो रिसको पारे चड्यो ।थुक्क तँ गधा ले यति कुरा पनि लुकाउन सकिनस् हैन । बालाई सुनाइ छोडिस् ।
मेरो नाक अब यो भन्दा धेर सहन नसक्ने स्थितिमा पुगी सकेको थियो । कोदोको पिरो गन्ध ले मेरो टाउको नै दुख्न थालि सकेको थियो ।
..........................................
तल बाट हजुरआमाको आबज आउन थाल्यो ।
बा लाइ हप्काउदै हुनहुन्थ्यो । तँलाइ केही नगर भनेको हैन ।हेर अब त्यो बालख कहाँ गयो होला ।
तिन घन्टा भै सक्यो । भोक पनि लागी सक्यो होला ।
यतिकैमा बाको आबाज पनि सुने ....ह्या आमा पनि कति किचकिच गर्नु हुन्छ । मैले कहाँ कुट्न आटेको थिए त ।
त्यसले गरेको गल्ति पो बुझाउदै थिए ।
हेर्नुस् त तेसले के गर्यो , झन अँग्रेजीका माने लेख्न लाइ तेती महँगो माने कपी किनेर ल्याइदेको थिए ।
बिस्कुट सँग साटेर खाएछ । तेस्ले बिस्कुट खान नपाएको थियो र ।
धन्न म बेलुका घर आउदा कोइरालाको दोकानमा निस्केछु,,,र योगिन्द्रे ले लेख्दै गरेको देखें ।
बा को जङ्ग्याइमा कमी आएको मैले महसुश गरे ।
सोचे अब चाँही अति नै भयो सहनै नसक्ने । अब चाँही निस्कनु पर्ला । धत् कहाँ निस्कनु फेरी भकुन्डो हुन के बेर । अब एकै छिन जसरी भए पनि बस्नै पर्ला ।
तल बाट हजुर आमाको आबाज चर्को आबाज आयो ।
काँइला,,,,ए काँइला ,,,,
त्याँ परालको माचमा नी हेरीस् ।
पालीमा नी ।।।
लौ मेरो त धमाधम खोजि कार्य पो हुदै रहेछ । अब झन डर लाग्न थाल्यो ।
ए दुर्गे,,,,दुर्गे ,,,,त्याँ नि छैन ..
हजुरआमाको चर्को आबाज फेरी मेरो कानमा ठोक्कियो ।
माथ्लो घरको दुर्गा अँकल पनि मेरो खोजिमा लागेको कुरा थाहापाएँ ।
घरका सबै जना मेरो खोजिमा लागे पछि अब ढिलो चाँढो म पक्कै पनि भेटिन्छु होला ।
अब मलाइ आफै प्रकट हुनु भन्दा भेटिइन नै उचित लाग्न थाल्यो ।
ट्वाक्क ट्वाक्क ट्वाक्क,,,,,,
माथिल्लो तला जहा म गायब भएको छु त्यहा चढ्ने भर्याङ्ग चढेको आबाज आयो ।
लौ अब चाँही मेरो खैरो छैन ,,,पत्ता लागाइ सकेछन् क्यार ।
मेरो बर परका सामान हरु बज्न थाले खुट्टाको टक टक आबाज मेरो वरी परी आउन थाल्यो ।
खर्याक खुरुक खर्याक खुरुक,,,,,आबाज आयो सायद पल्लो कुनामा छानामा झुन्डाएको डोको भित्रका पुराना टपरी बज्दै थिए ।
अचानक मेरो टाउका माथि के सर्याक्क गर्यो, अनि मैले यसो आँखा माथि तिर लगे । एभरेडी टर्चको तिखो प्रकाश ले आँखानै तिरिमिरी बनायो ।
ह ह ह ह ह.....लुइरे भेटियो ........मोटो बाक्लो हाँसो गुन्जियो त्यहाँ । अनि एउटा हात मेरो टाउका तिर आउन थाल्यो । मैले गोबर र कुहाएर कुट्न लाइ ठिक्क पारेको पाटको तिखो गन्धको महशुश गरे र सम्झे पक्कै पनि दुर्गा अँकल हुनु पर्छ । मेरो कपालमा च्याप्प पारेर माथी तान्न थाल्नु भो । म कोदोको भकारीको पुछार सम्म नै पुगेको ले तान्न निकै सकस पर्यो उहालाइ । मेरो त कुरै छोडौ कपाल मा समातेर सिङ्गै माथी उचाल्दा म पिडाले झन्डै चिच्याएको । अरु बेला यति गरेको भए मेरो चिच्याइ ले त्यो गहिरो नै उचालिने थियो अनि माथ्लो र तल्लो घरमा झगडा पक्कै नै पर्ने थियो ।
तर आज अबस्था फरक थियो । मलाइ बाहिर निकालेर पुरुसार्थ गरेझैं दुगाँ अँकल ले मलाइ ढुन्मुन्याउदै आँगनमा ल्याउनु भयो ।
म लाजले मरे जत्तिकै भएको थिए । कसैका अनुहारमा हेर्ने आँट म मा थिएन । आखिर म फटाहा कहलिएको थिए ।
नया माने कपी सँग बिस्कुट साटेर खाने ....
हजुर आमा नजिकै आउनु भयो र मलाइ तानेर भित्र भान्सामा लिएर जानु भयो ।
भात पस्कि दिनु भयो,,,,अनि फकाउदै यस्तो गर्नु हुदैन अब देखि नगर्नु भन्दै सम्झाउन थाल्नु भयो ।
परतिर अँगेनो लिप्दै गरेकी मेरी ममी म तिर हेदै भन्दै हुनु हुन्थ्यो,,,,,तँ काम नै तेस्तै गर्छस्..के गर्नु र..तेरो बुद्दी खै कहिले आउला....भन्दै खुइ काड्न थाल्नुभो ।
म चाँही यी उपदेश भन्दा मेरो ढाडलाइ मनमनै भन्दै थिए,,,,,देखिस् त मैले तँलाइ कसरी जोगाए ।
......................
मेरो माने कापी फिर्ता आइ सकेको थियो । खै थाहा छैन बिस्कुटको पैसा बा को खातामा चढ्यो या के गर्यो ।
तर मलाइ त्यही अँग्रेजिका माने लेख्न बा ले किनिदिएको माने कपी को सराप लाग्यो क्यार,,अँग्रेजी आज सम्म मेरो दिमागमा चाहिने जनि घुस्न सकेन ।
This is the property of the writer. No body can copy any things from here without permission is Gilligan.
बा नविलको खवटा लाइ दुइ तिरबाट प्वाल बनाएर बाँसको सिन्का को डन्डी घुसारेर बनाएको डाडुले उम्लदै गरेको दुध उगाउदै माथी पुर्याएर ध्वार्र ध्वार्र पार्दे चलाउनु हुन्थ्यो । मेरो सधैको खुराक त्यहि कुँडेको पिँधमा थियो । जब सम्म दुध सेलाउदैनथ्यो र ठेकीमा हालिदैन थ्यो तब सम्म कुडे कोर्न नमिल्ने । जब कुडे खाली हुन्थ्यो तब म खिइएर डन्ठीमात्र बाकी रहेको पुरानो फलामको पुन्यू लिएर कोर्न थाल्थे । हातमा त कालो मोसो लाग्थ्यो लाग्थ्यो थुचुक्क बसेर आफु जत्रै कुँडे कोर्दा सबै जिउ नै कालो हुन्थ्यो ।
नित्य कर्म सके पछि स्कुल जाने बेला पनि भै हाल्थ्यो अनि फेरी नियमित खुराक बासि भातमा दुध हालेर फत्काएको नक्कली खिर । खाएर निस्कन मलाइ जहिल्यै हतार हुन्थ्यो ।
नयाँ माने कापी बाहिर इगलको ठुलो चित्र भएका मेरो थैलीजस्तो मुख भएको झोला भित्र थिए । झोला लाइ पछाडी भिरेर फुत्त घरबाट निस्किएर पर्तिर सल्लाको बनको बाटो सल्लीपिरमा चिप्लदै माथि स्कुल जाने दैनिकी थियो । सल्लेरी बनमा रातो माटो पानी परे पछि सुलुत्तै चिप्लने । अलि माथि डाँडामा मेरो स्कुल । डाँडामा भएको ले नै होला नाम नै डाँडाको स्कुल भन्ने गर्थे । एउटा डाँडामा टुक्रुक्क बसेको जम्मा ६ कोठाको रुपरंग उडेर गएको नाम मात्र बाकी रहेको संरचना कुनै पनि बेला हुरी को चपेटामा पर्न सक्थ्यो । हावा ले छाना नउडाओस् भनेर भर्याङ छेउमा बाहिर निस्कििएको मुल निदालमा डोरी ले बाधेर माथि छानामा कसिएको ।
हेड सर सबै बिधार्थीको नजरमा डाकु भन्दा कम थिएनन् ,सारै कडा । होचा कदका अलि नाके नाके बोल्ने उ जमानामा मेट्रीक पास । जति नै कडा भए पनि हामि तिन लाइ छल्न अनि अनेक फटाइ गर्न अगाडी हुन्थ्यौं ।
पाँचौ कक्षा भुइ तला को सबै भन्दा पल्लो कोठामा थियो त्यसको ठिक माथी स्टाफ कोठा । स्टाफ कोठाको तलामा माटो ले नछापेर काठ ले छापीएको थियो । माथी सर हरु हिड्दा फलेक का चेपबाट धुलो खसेर हाम्रो कपाल खैरै हुन्थ्यो ।
हामी पनि के कम र बदला लिइ हाल्थ्यौं । हातमा बाँसको सानो तिखो सिन्का लियो बेन्च माथि चढ्यो अनि जब सरका खुट्टा फलेक का चेपमा पर्थे तबत ल बाट जोडले घोच्थ्यौं । माथि बाट सरको डर लाग्दो आबाज आउथ्यो...... पख तिमि हरु लाइ । जब सर तल आएर रिसाएर सोध्नु हुन्थ्यो तव हामी सबै चुपचाप किताब हेरेर बस्थ्यौ । सबै एक मत हुन्थ्यौ । अनि सर हार मानेर जानु हुन्थ्यो ।
एक दिन यहि नियमितता दोहोरीएको थियो तर शिकार गलत परेछ । हेडसरको खुट्टामा पो सुइरो घोचिएछ । नाके नाके स्वर यस्तो भयानक भयो कि हामि सबैको सातोपुत्लो नै उड्यो । तर सजाँय चाहि सबैले पायौ हप्तामा एक पटक कोठा लिप्नु पर्ने । केटाको काम गोबर र माटो खोजेर ल्याउने अनि पानि ल्याउने केटीको काम लिप्ने ।
दिन हरु यसरी नै बित्दै थिए .....
..........................................................
एक दिन बेलुका भात खाने बेला भएको थियो, साझ झपक्क परी सकेको थियो,म थालमा भात मुछेर ठिक्क पहिलो गाँस हाल्न मात्र के खोज्दै थिए एकाएक बा मूल ढोका बाट छिर्नु भयो र मलाइ भन्नु भयो, जा त तेरो हिजो किनेको माने कपी लिएर आइज । के के लेखिछस् हेरौ ।
लौ,मेरो गोप्य कुरा बा लाइ यति चाँढै कसरी थाहा भयो ।
कि नयाँ कपी मा छोरा ले कस्तो लेखेछ भनेर साँच्ची नै जाँच्न खोज्नु भको हो ।
मलाइ दुबिधा भयो ।
कि त्यो साले योगिन्द्रे ले सबै कुरा बा सँग ओकली सक्यो । मलाइ अझ तनाब भयो ।
हैन हैन तेसले त्यसो गर्न सक्दैन ,यदि बा लाइ सबै कुरा थाहा रैछ भनेत मेरो खैरो छैन ।
अचानक मेरो ढाड ले मलाइ सतर्क गराउन थाल्यो भग्छस् भने भाग हैन भने यो पटक म तेरो साथ दिन सक्दिन । गल्ती गर्ने तँ चोट पाउने म ।
फेरी बा को आदेश आयो । खै त गएको छिटो लिएर आइज । यस पटक बाको आबज अलिकता ठुलो थियो ।
अब चाही मलाइ थाहा भै सक्यो कि बा लाइ सबै कुरा थाहा भै सकेछ ।
पख न साले योगिन्द्रे तँलाइ भोलि भेटौ मात्र न ।
तर यहा त अहिलेको नै समस्या कसरी टार्नु नै मेरो लागी त चुनौती थियो ।
म जुरुक्क उठेर बाहिर भर्याङ तिर लागे ।
..............................................
कहा जाला र भरे भात खान त आउला नी रु
आज चाँही यस गिठ्ठा लाइ भकुन्डो जस्तै लात्ती नहानी त कहाँ छोडौला र ।
तल आँगन बाट आएको बा को डरलाग्दो आवाज मेरा कानमा मधुरो सुनिदै थिए र म कोदोको भकारी भित्र झन्डै झन्डै नाक सम्म डुबेर मनमनै बा को रौद्र स्वरुप कल्पना गर्दै थिएँ । नाकमा कोदो को तिखो गन्ध ले आक्रमण त गर्दै नै थियो । अझ भकारी माथी गुन्द्री नभएको भए त बा को आबज ले नै मेरो सुरुवाल भिजाइ सक्ने थियो होला ।
बल गरेर स्वास लिदै गर्दा हजुरआमा को आबाज मधुरो सुन्दै थिए ,
छोड्दे अब,केटाकेटी नै छ । अब देखि तेस्तो गर्देन ।
बा झन उग्र हुदै थिए,
भुत्रो को केटाकेटी हुन्छ । पाँच कक्षामा पढ्ने को बुद्दि यस्तै हुन्छ ।
कहाँ जाला र आज चाँहि यस जा.....लाइ भेटौ मात्र न मैले जान्या छु । जति माया गरे नि नहुने ।
लौ अब त म ग ...बाट ज...मा पुगी सकेको रहेछु । सकिएछन् आज देखि मेरा दिन । म डरले लुगलुग काम्न थाले।
............................
माने कपी लिन भर्याङ्ग चड्दा खेरी मेरो दिमाग ले काम गर्न छोडि सकेको थियो । जब मैले मेरो किताबको झोला देखे तव मेरो दिमागमा एउटा आइडिया आयो ।
भाग केटा मौका पाएको छस् । भाग्न त भाग्ने तर कहाँ । यसो बाहिर हेरेँ पुरै अँध्यारो हुन थालेको छ । आफु लाइ साँझ पर्ने बित्तिकै बाहिर निस्कन भने पछि डरले काम पुग्ने ।
अब घर भित्रै सुरक्षित स्थानको खोजि गर्नुको बिकल्प रहेन । कहा लुक्ने । खाट मुनी लुकौ पक्डिजाने । कतै कुनाकुनी पनि देखिन । यसो पर्तिर धानको ढिकुटी थियो तर आफु लाइ धानको खिया ले जिउ चिलाएर एलर्जि नै हुने ।
एउटा बिकल्प बाँकि नै थियो माथिल्लो तलामा जाने । माथिल्लो तलामा एउटा ठिक्कको भकारमिा कोदो राखिएको थियो र माथि बाट एउटा गुन्द्री ले ढाकिएको ।
र म त्यही ढिकुटी भित्र बाट तलका संबाद मधुरो सुन्दै थिएँ ।
दुइ ओटै हात भकारीको कोदो भित्र थिए , नाक भन्दा माथीको भाग मात्र बाहिर । मुस्किल ले सास फेरीरहेको थिए । ठुलो सास फेरो भने खोजि गर्ने क्रममा म पकडिने डर ले अलिकति अलिकति गरेर मात्र ज्यान जोगाइ रहेको थिए ।
.....................................
बित्थामा मैले ति नयाँ दुइ ओटा माने कपी बिस्कुट सँग साटेर खाएछु । मागेको भए त बा ले किनिदिनु हुन्थ्यो नि । आखिर मेरा बा पनि त त्यहि स्कुलकै शिक्षक नै त हुनुहुन्थ्यो ।
अलिकती पर्तीर रहेको कोइरालाको पसलमा अनेक थरीका चकलेट बिस्कुट थिए । मलाइ एक बजेको छुट्टीमा बा ले एउटा कागजको चिर्कटोमा लेखेर स िह गरेर दिनु हुन्थ्यो अनि म त्यही चिर्कटो रुपी पैसा बोकेर जान्थे र ति साहुनी लाइ दिन्थे । उनी पनि यसो पढे जसो गरेर मलाइ कहिले बिस्कुट त कहिले अरु नै के के दिन्थीन् ।
शिक्षक हरुको चौमासीक रुपमा मात्र तलब आउने हुनाले त्यहा बा ले बाँकी कारोबारको लागी खाता खोल्नु भएको रहेछ र पछि तलब आए पछि तिर्ने गर्नु हुदो रहेछ ।
मेरो पछाडी दुइ चार जना साथी हरु हुन्थे तिनिहरु सँग पैसा हुँदैनथ्यो र केहि किनेर खाँदैनथे । तर पनि एक पटक चाहाी त्यो दोकानमा पुगेकै हुन्थे । कतै कोही आइ पुगी हाल्छ कि र केही किनी दिइ पो हाल्छकी भनेर । म सँग गएका साथी हरु कहिले एक पाप्रो बिस्कुट भेटी हाल्थे त कहिले हेरेको हेरै हुन्थे । त्यो सबै मेरो मुडमा नै भर पर्ने थियो । यदि बिस्कुट भेटेनन् भने मलाइ कर्के आँखा लगाएर पर माजनका बारीमा मेल चोर्न जान्थे ।अनि टर्रो मेल टोक्दै मुख बिगारेर मेरो छेउमा आएर मलाइ स्याँइ लाउथे । कति चाँही मेरो सिको गर्दे कतै फालिएको कागजको टुक्रा लिएर साहुनीका अगाडी पुग्थे तर बिस्कुटको साटो साहुनीको थप्पड खान्थे र हिस्स पर्दे फर्कन्थे ।
मेरो चिर्कटो मा बा ले खै के लेख्नु हुन्थ्यो मैले कहिल्यै हेरीन , मलाइ दिने बित्तिकै म बत्तासिदै सिधै पसलमा पुग्थे,तर सधै एउटै खाले बिस्कुट दिन्थीन् ति साहुनी ले । एक दिन मैले अर्के बिस्कुट मागे तर उनले यहिनै लेखेको छ यसमा त त्यो त दिन मिल्दैन यदि त्यो चाहिन्छ भने अर्के चिर्कटो लेखेर ल्याउनु ।
तर मलाइ त्यो बिस्कुट यति धेरै खान मन थियो कि मलाइ नभइ भएन । बा सँग गएर अर्को चिर्कटो लेखाएर आउने पनि आँट आएन ।
म दिमाग लगाउन थाले । ति साहुनीको छोरा पनि मेरै कक्षामा पढ्थ्यो । उसको नाम योगिन्द्र थियो । उ आमाका आँखा छलेर पसलका सामान लिन अक्सर सफल नै हुन्थ्यो । म पसलबाट वायु बेगमा पर स्कुलको ग्राउन्डमा पुगे त्यहा उ पाँचढुङ्गे खेल्दै थियो ।
मैले उसलाइ बोलाएर मलाइ त्यो नयाँ आएको बिस्कुट खान मन लागेको बारेमा कुरा गरेँ । उसले मलाइ हेर्दै भन्यो त्यो त महाँगो छ नी अनि कहा आमा ले तँलाइ दिन्छिन् त ।
मैले जिद्दी गरे । बरु तँलाइ के चाहिन्छ भन् म त्यहि दिन तयार छु ।
उसले मौका पाएछ क्यार । प्वाक्क भनि हाल्यो
मलाइ तेरो नया चिलको चित्र भएको माने कपी दे नत ।
अगी कक्षामा मेरो कपी लाइ ओल्टाइ पल्टाइ हेर्दे त थियो । उसलाइ खुब मन परेछ क्यार ।
म अकमक्क परेँ ।
कसो गरौ, त्यो बिस्कुट नखाइ त भएकै छैन । मेरो जिब्रो बाट पानी नै निस्की सक्यो ।
मैले आँट गरेर सम्झौता गर्ने बिचार गरेँ ।
कपी को कुरा जसो तसो मिलाउला ।
खोजि भयो भने के के बाहाना बनाएर टारौला ।
यति भनेर हामी दूइ बिच गोप्य सम्झौता भयो । तर त्यो माने कपी योगिन्द्रे ले स्कुल लिएर आउन नपाउने ।
घरमा नै राखेर नोट बनाउने ।
....अचानक मेरो रिसको पारे चड्यो ।थुक्क तँ गधा ले यति कुरा पनि लुकाउन सकिनस् हैन । बालाई सुनाइ छोडिस् ।
मेरो नाक अब यो भन्दा धेर सहन नसक्ने स्थितिमा पुगी सकेको थियो । कोदोको पिरो गन्ध ले मेरो टाउको नै दुख्न थालि सकेको थियो ।
..........................................
तल बाट हजुरआमाको आबज आउन थाल्यो ।
बा लाइ हप्काउदै हुनहुन्थ्यो । तँलाइ केही नगर भनेको हैन ।हेर अब त्यो बालख कहाँ गयो होला ।
तिन घन्टा भै सक्यो । भोक पनि लागी सक्यो होला ।
यतिकैमा बाको आबाज पनि सुने ....ह्या आमा पनि कति किचकिच गर्नु हुन्छ । मैले कहाँ कुट्न आटेको थिए त ।
त्यसले गरेको गल्ति पो बुझाउदै थिए ।
हेर्नुस् त तेसले के गर्यो , झन अँग्रेजीका माने लेख्न लाइ तेती महँगो माने कपी किनेर ल्याइदेको थिए ।
बिस्कुट सँग साटेर खाएछ । तेस्ले बिस्कुट खान नपाएको थियो र ।
धन्न म बेलुका घर आउदा कोइरालाको दोकानमा निस्केछु,,,र योगिन्द्रे ले लेख्दै गरेको देखें ।
बा को जङ्ग्याइमा कमी आएको मैले महसुश गरे ।
सोचे अब चाँही अति नै भयो सहनै नसक्ने । अब चाँही निस्कनु पर्ला । धत् कहाँ निस्कनु फेरी भकुन्डो हुन के बेर । अब एकै छिन जसरी भए पनि बस्नै पर्ला ।
तल बाट हजुर आमाको आबाज चर्को आबाज आयो ।
काँइला,,,,ए काँइला ,,,,
त्याँ परालको माचमा नी हेरीस् ।
पालीमा नी ।।।
लौ मेरो त धमाधम खोजि कार्य पो हुदै रहेछ । अब झन डर लाग्न थाल्यो ।
ए दुर्गे,,,,दुर्गे ,,,,त्याँ नि छैन ..
हजुरआमाको चर्को आबाज फेरी मेरो कानमा ठोक्कियो ।
माथ्लो घरको दुर्गा अँकल पनि मेरो खोजिमा लागेको कुरा थाहापाएँ ।
घरका सबै जना मेरो खोजिमा लागे पछि अब ढिलो चाँढो म पक्कै पनि भेटिन्छु होला ।
अब मलाइ आफै प्रकट हुनु भन्दा भेटिइन नै उचित लाग्न थाल्यो ।
ट्वाक्क ट्वाक्क ट्वाक्क,,,,,,
माथिल्लो तला जहा म गायब भएको छु त्यहा चढ्ने भर्याङ्ग चढेको आबाज आयो ।
लौ अब चाँही मेरो खैरो छैन ,,,पत्ता लागाइ सकेछन् क्यार ।
मेरो बर परका सामान हरु बज्न थाले खुट्टाको टक टक आबाज मेरो वरी परी आउन थाल्यो ।
खर्याक खुरुक खर्याक खुरुक,,,,,आबाज आयो सायद पल्लो कुनामा छानामा झुन्डाएको डोको भित्रका पुराना टपरी बज्दै थिए ।
अचानक मेरो टाउका माथि के सर्याक्क गर्यो, अनि मैले यसो आँखा माथि तिर लगे । एभरेडी टर्चको तिखो प्रकाश ले आँखानै तिरिमिरी बनायो ।
ह ह ह ह ह.....लुइरे भेटियो ........मोटो बाक्लो हाँसो गुन्जियो त्यहाँ । अनि एउटा हात मेरो टाउका तिर आउन थाल्यो । मैले गोबर र कुहाएर कुट्न लाइ ठिक्क पारेको पाटको तिखो गन्धको महशुश गरे र सम्झे पक्कै पनि दुर्गा अँकल हुनु पर्छ । मेरो कपालमा च्याप्प पारेर माथी तान्न थाल्नु भो । म कोदोको भकारीको पुछार सम्म नै पुगेको ले तान्न निकै सकस पर्यो उहालाइ । मेरो त कुरै छोडौ कपाल मा समातेर सिङ्गै माथी उचाल्दा म पिडाले झन्डै चिच्याएको । अरु बेला यति गरेको भए मेरो चिच्याइ ले त्यो गहिरो नै उचालिने थियो अनि माथ्लो र तल्लो घरमा झगडा पक्कै नै पर्ने थियो ।
तर आज अबस्था फरक थियो । मलाइ बाहिर निकालेर पुरुसार्थ गरेझैं दुगाँ अँकल ले मलाइ ढुन्मुन्याउदै आँगनमा ल्याउनु भयो ।
म लाजले मरे जत्तिकै भएको थिए । कसैका अनुहारमा हेर्ने आँट म मा थिएन । आखिर म फटाहा कहलिएको थिए ।
नया माने कपी सँग बिस्कुट साटेर खाने ....
हजुर आमा नजिकै आउनु भयो र मलाइ तानेर भित्र भान्सामा लिएर जानु भयो ।
भात पस्कि दिनु भयो,,,,अनि फकाउदै यस्तो गर्नु हुदैन अब देखि नगर्नु भन्दै सम्झाउन थाल्नु भयो ।
परतिर अँगेनो लिप्दै गरेकी मेरी ममी म तिर हेदै भन्दै हुनु हुन्थ्यो,,,,,तँ काम नै तेस्तै गर्छस्..के गर्नु र..तेरो बुद्दी खै कहिले आउला....भन्दै खुइ काड्न थाल्नुभो ।
म चाँही यी उपदेश भन्दा मेरो ढाडलाइ मनमनै भन्दै थिए,,,,,देखिस् त मैले तँलाइ कसरी जोगाए ।
......................
मेरो माने कापी फिर्ता आइ सकेको थियो । खै थाहा छैन बिस्कुटको पैसा बा को खातामा चढ्यो या के गर्यो ।
तर मलाइ त्यही अँग्रेजिका माने लेख्न बा ले किनिदिएको माने कपी को सराप लाग्यो क्यार,,अँग्रेजी आज सम्म मेरो दिमागमा चाहिने जनि घुस्न सकेन ।
