https://nepaltouch.com/news/1238/08/2020
कोरोना कहरले विस्व लाइ गांजेको छ । संसार पुरै ठप्प छ । गरिब हरुको मुखमा माड लाग्न छाडेको छ । धनि हरु लाइ कहिले पो पिर थियो र ।
बिस्व को मानचित्र मा जम्मा जम्मी सून्य दशमलब सून्य तिन प्रतिशत भुभाग ओगटेको एउटा सानो भुखन्ड नेपाल जसको लगभग सून्य दशमलब चार चार प्रतिशत भुभाग ओगटेको मन्जुश्री ले खड्ग प्रहार गरी पानी बगाइदिएर बस्न योग्य बनाएको एक खाल्डो काठमान्डौ को लगभग मध्य भागमा म एक अंक बिचरण गर्दै छु ।
संसार पुर्ण रुपमा ठप्प छ । अत्याबस्यक भनिएका केही सेवा सुचारु छन् । तिनै अत्याबस्यक सेवा मध्ये को कुनै एक सेवा प्रदायक को एक अंस अनि एक अंक भएको नाता ले म पनि मन भरी तन भरी डर नै डर को भारी बोकेर सुनसान सडक मा लमक लमक हिंड्दै छु ।
कुनै समय यिनै सडक मा एक पाइला चाल्न बडो सकस हुन्थ्यो । सलहका हुल झै धेरै अंक हरु हुरुरुरु बगीरहन्थे । तर आज बाटामा भुस्याहा कुकुर को राज छ । मनमनै सोच्छु सबैको पालो आउदो रैछ बाबै । कानमा हेड फोन लगउन मन लाग्छ । एफ एम बजाउंछु । समाचार आउंछ । आज थप एति जना मा कोरोना संक्रमण भयो आज एति जना को कोरोना को कारण मृत्यु भयो । म झसंग हुन्छु । भोलि म पनि संक्रमित भएं भने यदि म पनि मरें भने सायद यी अंक हरुमा एक अंक थप हुनेछ । मेरो नाम थर बतन कसैलाइ जरुरी पर्ने छैन । जरुरी हुनेछ त फगत एक अंक । हामि सबै अंक हौं फगत एक अंक ।
अंक को खेल बडो गजब को छ । हेड फोन निकाल्छु । समाचार सुन्न पनि दिक्क लाग्छ । न्यूरोड गेट छेउ केही प्रहरी हरु उभिरहेका छन् । तिनिहरुको अनुहार हेर्छु । टिठ लाग्दा आंखाले उनिहरु मलाइ हेर्छन् । म सतर्क हुन्छु । सायद उनिहरु सोचिरहेका होलान् उ एक संक्रमित अंक खुलेआम घुम्दै छ । म अफिसको कार्ड घांटिमा झुन्डाउंदै ति अंक हरुलाइ नहेरी लाग्छु भुगोल पार्क तिर ।
हलिउड फिल्म आइ एम लिजेन्ड का सुनसान सहर का कहालिलाग्दा दृष्य झैं पुरा न्युरोड सुनसान भएको छ । म एक्लै मुल सडक लाइ नापी रहेकोछु । एक प्रकारले आफुलाइ विल स्मिथ झै फिल आउंछ । केहि दिन ल्याब मा बिताएर कोरोनाको भ्याक्सिन पो बनाइदिउं कि । मन न हो के के सोचि रहन्छ । कोहि होला र यो सुनसान सडक मा मन मा तर्कना गर्दै अगाडि बढ्छु । भुगोल पार्क छेउ बाट गोरखापत्र संस्थान को भबन अगाडि को गल्ली बाट भित्र तिर छिर्न खोज्छु ।
एतिकैमा केहि आवाज सुन्छु ।
ओ अंक ।
म टक्क अडिन्छु । हैन यो अंक वाला फन्डा त मैले अगि भर्खर मन मनै गुनेको मात्र थ्यो । कसले कसरी थाहा पायो । को होला यो अन्तर्यामी । मनमा डर लिएर एता उता हेर्छु ।
फेरी आवाज आउंछ । ओ अंक ।
डर एकातिर फालेर अगि भनेझै वील स्मिथ वाला फिलमा बोल्छु । को हो ।
म के म । माथि हेर त । एसो माथि तिर हेर्छु । कोहि छैन ।
हैन भुत पो हो कि के हो । भुत ले बोलायो भने दोहोरो नबोल्नु भन्छन् । दोहोरो बोल्यो भने भुत ले लैजान्छ रे ।
मैले केहि देखिंन ।
फेरी आवाज आयो । म के पिपलको रुख । एता तिर हेर त ।
पिपलको रुख रे । हैन रुख पनि बोल्छ र । मलाइ कोहि मेरो साथीले रमाइलो गरे झै लाग्यो । मैले पत्याइंन । को रैछ मलाइ जिस्काउने भनेर पिपलको रुख वरीपरी घुमेर हेर्न थालें । अहं कोहि थिएन ।
फेरी आवाज आयो । ए भाइ म पिपलको रुख नै हो के बोल्ने ।
अब भने मलाइ बिस्वास लाग्न थाल्यो कि यो बोल्ने पक्कै पिपलको रुख हुनु पर्छ । म अचम्मित भएर बोलें । हैन रुख पनि बोल्छन् र । अनि म संग नै किन बोलेको त ।
पिपल ले भन्यो संसार मा रहेका हरेक बस्तु बोल्छन् मात्र हो एक ले अर्का को भाषा बुझ्दैनन् । अझ हामि रुख हरु त चौथो आयाममा रहन्छौं । तिमिहरु तश्रो आयाममा मा छौ । हामी तिमिहरु का हरेक क्रियाकलाप नियालि रहेका हुन्छौं तर तिमि हरु माथिल्लो आयाम लाइ बुझ्न सक्दैनौ र हाम्रो भाषा बुझ्न सक्दैनौ ।
इ आयाममिक कुरा मेरो दिमागमा घुस्न सकेनन् । मात्र यति बुझ्न सकें रुख हरु पनि कुनै बेला बोल्न सक्ने रैछन् । अचम्मित हुंदै म पिपल संग कुरा अगाडि बढाउन चाहें । मनमनै सोच्न थालें । यो बुढो पीपल को उमेर कति भयो होला । पीपल को रुख को आयु त तिन हजार बर्ष भन्दा पनि ज्यादा हुन्छ रे । हजारौ हिउंद बर्खा भोगेका यो रुख एक ज्यूंदो इतिहांस हो । हजारौं बर्ष पुराना घटनाक्रम हरु को जिउंदो साक्षी यो पीपलको रुख शरीर पुरै जिर्ण भएको छ तैपनि नयां पालुवा फेरी रहेको छ ।
शशांक रिडेम्पसन को बुढो रेड र यो बुडो पीपल बिच कति फरक छ है । यस्तो बुढो भएर पनि यो पीपलको रुख कुनै अतृप्त आसा लिएर हरेक बसन्तमा पालुवा फेर्ने गर्छ । तर उता रेड भन्छ साथी हो आसा एक खतरनाक चिज हो जसले मान्छे लाइ पागल बनाउंछ । अब बिलखबन्दमा परेको म बबुरो बिचारमग्न हुन्छु । आखिर कुन बुढो ठिक हो । आसा लिएर बांच्ने यो बुढो पीपल या बिना आस आफ्नो जिन्दगी आफ्नै तरिकाले बांच्ने बुढो रेड ।
बिना आसा अनि बिना कुनै उदेस्य जिन्दगी बांच्नु को के अर्थ हुन्छ र । गन्तब्य मा पुग्न सकिन्न भन्ने थाहा भएर पनि सानो खोल्सो समुन्द्र संग मिल्ने उत्कठ आसा लिएर ओरालो तिर बेगिएको हुन्छ । अनि बिना आसा र उदेस्य जिन्दगी बांच्नु को के अर्थ हुन्छ र ।
मेरो एकाग्रता लाइ भंग गर्दै बूढो पीपल ले भन्यो ए अंक त्यो रेड गलत थियो । आसा थिएन भने उ किन एन्डी लाइ पछ्याउंदै त्यो बुढो रुख खोज्दै चौरको बिचमा गयो । उसको भनाइ र गराइ मा फरक थियो । तर म त्यस्तो छैन । मलाइ आसा छ मेरो लक्ष्य एकदिन अबस्य पुरा हुनेछ तब सम्म म हरेक बसन्त मा हरिया पालुवा फेरी रहनेछु ।
अं सांचि ए अंक ।
तिमी के आसा लिएर जिन्दगी लाइ घिसार्दै छौ नि ।
मलाइ दिक्क लाग्छ ।
म आफ्नो जिन्दगी रसिलो भरिलो छ । हरेक दिन नयां उमंग छ । म संसारको सबै भन्दा खुसी मान्छे हुं भनेर बुरुक्क बुरुक्क उफ्रदै हिड्ने मान्छे लाइ के आसा लिएर जिन्दगी लाइ घिसार्दै छौ भनेको सुनेर रिस उठ्छ । अझ भनौ उसको घिसार्दै छौ भन्ने शब्द प्रति म मनमनै खेद प्रकट गरि रहेको हुन्छु ।
म दिक्क मान्दै भन्छु । तिमि अन्तर्यामी । तिमि चौथो आयाममा बांचिरहेको । तिमि समययात्रा गर्न सक्ने । अब तिमिलाइ नै थाहा होला नि । मलाइ के सोधिरा नि ।
म रिसाए झै देखेर पीपल भन्छ । ए अंक । त्यो सब मलाइ थाहा छ । कतै तिमि पनि रेड बुढो झै सिद्धान्त अनि दर्शन एउटा देखाउने अनि ब्यबहार अर्कै गर्ने खाले पो हौ कि भनेर बुझ्न मात्र खोजेको ।
म भन्छु । हेर पीपल । तिमि त पुज्य रुख हौ । बिष्णु को अबतार । यसरी मलाइ अनाब सनाब भनेर मेरो मन भड्काउने कोशिश नगर । सक्छौ भने मलाइ सहि मार्गदर्शन देउ ।
पीपल भन्छ । मलाइ हेर । मलाइ पढ । मलाइ बुझ । तिमि सब थोक बुझ्ने छौ । जिबनमा कर्म गर । फल को आषा त श्रीकृष्ण ले समेत नगर्नु भनेका थिए । लक्ष्य प्राप्त नहुन्ज्याल कर्म गर । तिमिले जस्तो कर्म गर्छौ अबस्य पनि फल त्यस्तो नै पाउने छौ ।
म घडि हेर्छु । अहो । हाजिर गर्न ढीला भइ सक्यो । म भने यहां पीपलको दर्शन सुनेर बसेको छु । अब कर्म गर्न दौडने बेला भै सक्यो । म फेरी अर्को भेटमा बांकि कुरा गर्ने बाचा गर्दै पीपल को रुख संग बिदा मागेर कार्यालय तिर दौडन्छु ।
पीपल पछाडी बाट मलाइ बाइ बाइ गर्दै हात हल्लाइ रहेको दृश्य मेरो मानसपटलमा झल्कन थाल्छ ।
