यो मेरो सानो
दुनियाँ जहाँ म बिन्दास स्वतन्त्र खुसी आनन्द अरे वा बहूत खूब रमाइलो जिन्दगी
बाँच्दै थेँ। पास्ट टेन्स प्रयोग गर्दा कसैलाइ आघात पर्ला कसैको कोइ लाइ दुख लाग्ला कसैको कोइ को कसैलाइ
मन नपर्ला । तर मेरो अन्तर कुन्तर सब कन्सियस माइन्ड ले आदेश दिए पछि माथीको आदेश नमान्ने
को थियो र ? अनि को होला र ? तर आज बोक्सी आँखा लाग्यो बरै,,, भने झै भएको छ ।
बहूतै दिन मा केही हरफ लेखूँ भन्या तर इ औला
ले कमल च्याप्न मन गर्दैनन् ,औला का टुप्पा ले किबोर्ड मा लिगलिगे दौड दौडन
चाँहदैनन् । तर क्यार्ने हो र, यो मस्तिस्क अडीग
छ। जो इ सब को बोस हो । जसको अर्डर सबले मान्नु पर्छ । आज उही सबको बोस ले अर्डर
दिदै छ र फेरी पिडीत औला किबोर्ड मा हैन एउटा करिब ३०० पेज को रजिस्टर का मध्य
भागका पानामा दौडदै छन् ।
यो कलम कहाँ बाट आइ लाग्यो, अरे एसमा त Amnesty
International पो लेख्या छ त । लौ न म कहाँ भ्रस्टाचार बिरुद्ध लाग्न सकुँला र । आइ
मिन एस्को मतलब म भ्रस्टाचारी चैँ हैन है । कलम कहाँबाट आयो बाल मतलब जहाँ बाट आए
पनि केही अर्थ छैन । बुद्ध को महल बाट आए पनि हत्या र हिँसा को कहानि लेख्न सक्छ, सोलेको गब्बर को
ओडार बाट आए पनि शान्ती को कथा लेख्न सक्छ। सोही परी दाउद ले गिफ्ट गरेको भए पनि
त्यसले दर्शन र अध्यात्म को रचना गर्न
सक्छ ।
बिचरा कलमको के दोश जो आफ्नो एक दशमलब सम्म लेख्न
सक्दैन, उसलाइ औला चाहिन्छ,जसको चेपमा चेपिएर पत्ताले तरुल झै चेपिएर बस्न
उसलाइ मजा लाग्छ । ति औलामा स्वास फेर्न समेत गार्हो हुने गरी बस्न उसलाइ आनन्द
लाग्छ । हो त्यहि कलम हो जो सहि हातमा परे बेद लेखिन्छ गलत हातमा परे सुसाइड नोट
अथवा मृत्यु गाथा । कलम एक साध्य हो जसलाइ औलाका कापले साधन बनाउँछन् ।
ओहो कताको कुरा कता पुग्यो । आफ्नो नै पर्सनल
निजि स्यम् को मन को कुरा पो हुदै थ्यो ।
लौन मन कसरी आफ्नो स्वयँ निजि हुन सक्छ। मन
एकातिर तन अर्को तिर भएको मेरै खुदका स्यम का आँखाले देख्या छ। लौ यस्तो कूरा
आँखाले कसरी देख्छ ? अरे ओ दुनियाँ वालो इ सन्दुक रुइत ले ट्रान्सप्लान्ट गर्ने बाहिरी
आँखा अनि ति डि एस एल आर लेन्स को कूरा गर्या हैन । अन्तर हृदयमा बस्ने मनका आँखा
को कूरा गर्या हो ।
ओहो उ जमाना थ्यो जब मेरो तनमन सब बहुत
बिन्दास थ्यो । बिहान उठेर बढो रोमान्चकताका साथ घरका ८।१० बटा बोका बाख्रा पाठी
माउ सबै जति लाइ अगाडी लगाएर छीउ छीउ गर्दै बाँसका सिर्कनो ले छिस छिस पार्दै पर
चौर छेउको खोल्सी को बाटो हुँदै पर काब्रा को बोट मुन्तिर को बाटो हुदै कानाबारी
सिरान देखि पर्तिर बडेमानको ढूँगे भिरको फेद बाट मान्छे अनि बाख्रा हिड्न मिल्ने
गरी खोपिएको एक डोरो बाट पर ओख्रे लगायत खेत मा लैजान्थ्यौ। बाख्रा लाइ जँगलमा
छोडेर कहाँ आलु रोप्या छन् कहाँ गहुँ छर्याछन् कहाँ गँदे छ सो को खोजी गर्न
थालिन्थ्यो ।
दूम्सी ले झै आलु खोदलेर तल ओडार भित्र आगो
बाली धुवाँ बाहिर ननिस्कने गरी ब्यबस्था गरेर आलु पोलि खाइन्थ्यो । गहुँ पनि
सोइपरी पोली खाइन्थ्यो।
माल बाँस को छिप्पेको टुक्रा लिएर चुप्पी ले
तिखारेर तिस्कलो बनाएर सब खेतका डिल भत्काएर गँदे खनिन्थ्यो ।खालास गँदे भन्ने
वाक्य खुब सुनिन्थ्यो । तर सब ले नराम्रो अर्थ लगाउने सो वाक्य मा सँलग्न रहेको
गँदे मलाइ खुब मिठो लाग्ने । गँदे खन्दा सब खेतका डिल भत्काएर खत्तम । खेत वाला
कहिले लाठी कहिले ढुँगा प्रहार गर्दै खेदाउँदा पर पर कोइराला को डिही भित्र लुकेर
बस्नु को मज्जा अहिले कहाँ। त्यो डिही ले बडो गज्जब सँग सेल्टर दिएथ्यो कुनै
जमानामा ।
ओहो त्यो श्रीमतेको धारो । धान खेत । सिम खेत
। धान उठाएपछी मँसिर पस्चात खूला खेतमा बाँस लाइ खोपेर लामो नाली बनायो अनि अग्लो
डिल माथी पानी ल्याएर धारो बनायो । अनि नुहायो मज्जाले घाममा अनि पाट लाइ त्यही
सिममा गाडेर राख्यो । १० । १५ दिन पस्चात झिकेर धारा छेउको ढुँगामा मज्जाले
पिट्यो। र त्यसको रेसा निकाल्यो । ओहो कस्तो चिलाउने लूतो निक्ले झै ओहो कस्तो
गनाउने । तर गाउँमा बाबियो को अभाब सँगै त्यहि पाटको रेसा को डोरी बानेर दशै र
तिहारमा धर्ती छोड्न चचहुइ गर्दै पिङ खेल्न को मज्जा तूम क्या जानो भृकुटी मन्डपको
बैज्ञानिक रोटेपिङ खेल्ने बालो ।
ह्या आलु जस्तो को हो यो सामसुङ ग्यालेक्सी
को कुन्नी कुन हो सिरिजमा बेतुके सुर को आवाज ल्याउने । हैट फोन पो आएछ । हैट यो
फोनको धुन पनि कति कर्कश हौ । त्यो सल्लेरी बन को सल्ला को ध्वनि कति गज्जब । तल पिँगुवा खोला बगेको कति मधुर
त्यो अम्फुवा खोला त के बज्नु पानी भए पो । तै पनि त्यसको सँगीत पनि कम मधुर कहाँ
थ्यो र ।
काफल पाक्यो चरी को गीत जस्तो मधुर गीत कस्ले
पो गाउला र । अँ कोइली को झन मिठो । तर मलाइ परेवा को माकमाक घुर ज्यादा मधुर
लाग्छ। यत्रो गाँड फूलाउँदै पोथी को वरीपरी घुम्दै माकमाक घुर गर्ने परेवा बडो याद
आउँछ । खुब फकाएको होला आफ्नो गजबको स्वर निकालेर आफ्नी प्रेमिका परेबी लाइ ।
अरे ओ मेरो जन्म स्थान । आइ लब यू । मलाइ
कसैले गाउले तोर्पे तोरी कोदो इत्यादी भने पनि मलाइ त्यहि धारा को पानी मिठो लाग्छ
।त्यहि रुखको अम्बक र अमला मिठो लाग्छ । त्यहि रुखको नास्पाति मिठो लाग्छ । त्यहि
भिरको बाटो बाँदर झै उफ्रेर हिड्न मन लाग्छ । त्यहि भिरमा रहेको बाँस लाइ नुहाएर
घाँस काट्न मन लाग्छ । हातमा खिइएको सानो कोदाली बोकेर पानी रुँघ्न पर पर टारी खोल्सा
र पर पर जान मन लाग्छ । डाँडा मा बसेर पर अचार्द को छेउको छाँगो हेर्दै पानी मर्यो
मरेन थाहा पाउन मन लाग्छ ।मलाइ मेरै जन्म स्थान मन पर्छ । ॐ शान्ती । आमीन ।
This is the property of the writer. No body can copy any things from here without permission is Gilligan.
