सायद।

सायद

सोच्छु,

सायद मेरा पङ्खा हुदा हुन् त

म पनी बतासको बेग सँगै

बत्तीदै,कावा खादै

सिमलको रुखको टुप्पामा बसेर

पर पर को हरीयो धानको खेत हेरेर

खुब रमाउथेँ हुँला ।

सर्ब प्रथम पाकेको मीठो फल को स्वाद

मेरै जिब्रो ले थाहा पाउने थियो होला ।

बिहानै चिरबिर गरेर

सूर्य लाइ स्वागत गर्न

अनी संसार लाइ जगाउन पाउदा

म कति मख्ख पर्थे हुंला ।

ब्याड राखेको धानको खेतमा

भुर्रर भुर्रर उड्दै

पोटीला दाना टिपेर खाने थिएँ हुँला ।

लेक बेशी डाँडा काँडा

छिन भरमा नै गर्ने थिएँ हुँला ।

त्यो परको डाँडा पारी की

मेरी मायालु,
उनलाइ नभेटेको कति दिन भयो

सायद एकै छिन काम थाती राखेर

भुर्रर उड्दै गएर

मायालु म्वाइ खाएर आउने थीए हुँला ।

सप्तरङ्गी को बिचमा गएर

मनपर्नै रंग जिउभरी पोख्ने थिएँ हुँला ।

परको चुची ढुङ्गाको टुप्पोमा बस्न कती मन थीयो

सायद त्यहा बसेर तल फलेका

नागपिनीका फूल अनि पल हेर्ने थिएँ हुँला।

तर,
खै त मेरा पखेटा?

यी सबै काटीएका छन्

बाँधिएका छन्

बाध्यताका चक्कु अनि डोरी ले

न त म उड्न नै सक्छू

न त हिड्न नै

मेरा खुट्टा लुलीएका छन्

प्यारालाइसीस जस्तै

हिड्न सक्दीन

बोल्न सक्दीन

उड्ने त कुरै छोडौ

हे उड्न चाहने नव बचरा हरु हो

आफ्ना पखेटा बाँधीन नदेउ

नदेउ यीनलाइ काटीन

उड माथी माथी

जती सक्छौ जाउ नभमा

अनी हेर यो संसार लाइ

हेर दुनीयाको चर्तीकला

सायद कतै जंगलको छेउमा

पखेटा काटीएको चरी देख्ने छौ

छटपटाइ रहेको

रगताम्मे भएको

पानी पानी भन्दै मुख बाउदै गरेको

थाहा छ त्यो को हुनेछ?                                      

©अनिल घिमिरे फत्तेपुर सप्तरी २०७० साउन ०१